Garage Zeeburg vraagt 40 euro (excl. btw) voor hun APK. Dik 2 x zo duur dus. Ook zij belden me om de noodzakelijke reparaties door te geven. De olie en sproeivloeistof hadden ze alvast aangevuld en een lampje vervangen, al had ik daar niet om gevraagd en is het onnodig voor een apk. Daar bovenop was het nodig dat de koplampen vervangen werden. Kosten 205 euro!!!

Dat heb ik dus maar niet gedaan. Voor morgen staat mijn auto dan alsnog ingepland bij Kwik Fit! Ok, deze les kostte mij 70 euro.

Hun vruchten mogen in de zon op smaak komen! Jemig, waar anders? Hun koeien mogen gras eten, buiten wel te verstaan. Wow, wat een uitzonderlijke plek voor een dier om te zijn. Er zitten geen kunstmatige smaakversterkers e.d. in. Maar wel natuurlijke…

Arla suggereert dat ze met deze praktijken iets heel bijzonders aanbiedt. Ze hameren op dat ‘natuurlijke’ en herhalen het zoveel als ze kunnen. Volgens mij hebben ze een open deur gevonden en hopen ze dat de klant dom genoeg is om er samen met hen doorheen te lopen.

En ja, ik vond hun yoghurt erg lekker! Eerlijk is eerlijk.

“We bellen u indien er iets aan de hand is”, zei de übervriendelijke vrouwelijke dame. Natuurlijk kwam dat telefoontje. Wie probeerde ik voor de gek te houden. Noodzakelijke reparaties (waaronder het vastzetten van de linkerhoek van de achterbumper) kwamen op 120 euro uit. Bovendien kreeg ik vrijblijvend advies om minder noodzakelijke reparaties uit te laten voeren t.w.v. 540 euro.

Ok, ik heb het geprobeerd. Dadelijk ga ik mijn auto ophalen – afgekeurd – om hem later deze week naar een vertrouwder adres te brengen. Waarom is het een regel om onwetende klanten te naaien? Of ben ik slecht van vertrouwen?

Er waren ook andere verhalen, die hem angstige rillingen gaven. Er scheen een andere wereld te zijn die begon waar de grond ophield. Je wist dat je daar was aangekomen wanneer je poten ineens snel tegen je aan klapten. Bontje begreep het niet helemaal, maar dat hij er bang voor was wist ie wel. Want in die wereld was niets, het was volstrekt leeg op één ding na: gevaar. Zijn angst werd gevoed door een verhaal dat hem al vaak verteld was.

Oom Eduard, die hij nooit had gekend, was eens de weg ingeslagen naar deze onverbiddelijke leegte. Onverschrokken was hij zijn broertjes vooruit gesneld want hij wilde als eerste die onbekende wereld leren kennen. Vlak voor ze bocht omgingen hoorden ze Eduard nog opgewonden roepen: “Mijn poten vliegen!”. Daarna was het doodstil geworden. Ze zochten rond waar ze hem het laatst hadden gehoord, maar er was geen enkel spoor te bekennen. Bang gingen ze terug. Eduard was nooit teruggekeerd.

Toch knaagde er iets bij Bontje. Ondanks zijn angst dacht hij vaak aan Eduard en zijn avontuur. Er moest toch meer zijn dan het eeuwige donker. Er gebeurde nog iets. Als kind  was Bontje veel aan het spelen met Sam de veldmuis en Marco de regenworm. In de puberteit veranderde dat, zodanig dat Bontje soms zelfs zin had om Marco op te eten. Hun vriendschap liep dus op een goede dag ten einde.

Jaren later, vol puberale overpeinzing, hoorde hij plots bekende stemmen. Het geluid kwam vanachter een dikke aarde wal dus hij spitste zijn oren en deed zijn best om te luisteren. Wat hij hoorde maakte zijn wangen rood van schaamte. Het waren Marco en Sam die het hadden over ‘hem’. “Wat is het mooi hier boven, duizend keer mooier dan die donkere gangen. Wat een ezels, die familie van Bontje, zich verstoppen met zichzelf het smoesje verkopen dat ze blind zijn”.

Meer hoefde hij niet te horen. Snel kroop hij terug naar zijn kamertje. Bedroefd en boos op zijn oude vriendjes. Maar ook verward. Blijkbaar spraken zij over de wereld van Eduard. Wat bedoelden ze met het smoesje dat hij en zijn familie blind was. Bontje voelde zich ontzettend dom. Dat vond hij helemaal niet leuk en hij zou wel eens bewijzen dat het niet klopte.

Die middag, toen iedereen zijn middagdutje deed, kroop hij stilletjes weg. Lange tijd volgde hij de hoofdgang die bekend en veilig was. Bij de splitsing twijfelde hij. In zijn hele leven was hij nog nooit naar rechts gegaan. Ondanks een huivering die hem deed rillen ging hij verder. De gang werd snel nauwer, het was duidelijk dat hier niemand ooit kwam. Al snel werd het vochtig en vaak voelde hij rare dingen snel wegschieten. Elke keer piepte hij van angst, maar omkeren deed hij niet. Toen raakte zijn neus de wand. Hij had het einde van de gang bereikt. Hier hadden zijn ooms Eduard voor het laatst gehoord.

Zijn hart bonsde in zijn keel toen hij met zijn voorpoten het laatste beetje zand weg begon te duwen. En toen… sloegen zijn poten in de lucht zonder zand te raken. Hij was in het niets! Een scherpe pijn schoot door zijn hoofd en telde zijn laatste momenten. In zijn onnozelheid was hij, net als zijn oom, zijn eigen ondergang tegemoet gedaan. Voor die stomheid werd hij nu gestraft.

Maar er gebeurde niets en de felle pijn werd langzaam minder. Tot zijn verbazing bemerkte hij dat zijn ogen open gingen. Voor het eerst in zijn leven. Het licht had hem overvallen, zijn ogen dicht gedrukt. Daar eenmaal aan gewend begon hij kleuren en vormen te zien, onbeschrijfelijk mooi. Met de kleuren werd zijn brein geopend voor de geuren en geluiden die net zo nieuw als ontroerend waren. In vervoering duwde hij zichzelf met zijn grove poten deze nieuwe wereld in. Dat wat hij immer had gevreesd, bleek zijn grootste genot te zijn. Dankbaar en opgetogen dook hij het lichte leven in.

Tegenover mij staat het ‘druivenmeisje’. Een bijnaam die haar ooit gegeven is omdat zij in haar tuintje de volste en zoetste druiven tot bloei bracht. Met groot gemak bleven de ranken vruchten schenken. Genoeg voor haar familie, haar vrienden en diens vrienden en ook nog genoeg voor de bezoekers van haar kraam op de markt. In de hele omstreek hadden haar druiven een onweerstaanbare aantrekkingskracht.

Desondanks leek het druivenvrouwtje ongevoelig voor het enthousiasme om haar heen. Al ging het geven haar makkelijk af, ontvangen kon ze niet. Er was niemand die het haar ooit had geleerd. In die tijd was het zo dat haar hart, vol van liefde, de druiven suikerde en haar klanten bekoorde. Maar er moet een weg zijn waarover de zoetheid terugstroomt. Anders droogt het wonder op.

En dat is precies wat gebeurde. Langzaam en zeker verwelkte het tuintje. Alleen verschrompelde druifjes durfden zich nog aan de verdorrende takken te vertonen. Het meisje had er veel verdriet over. Besef over de oorzaak ontbrak en haar radeloosheid groeide met de dag. Toen zij de pijn van haar herinnering niet langer kon dragen, zag zij geen andere keuze dan haar gave te vergeten. Maar met deze beslissing verdween een groot deel van haar leven in de vergetelheid.

Verbaasd gaf ik haar antwoord: “Dat heb je me vorige week zelf verteld”.