“Hoe wéét jij dat?”, stamelt ze terwijl in haar ogen lichte verontwaardiging verschijnt.
Tegenover mij staat het ‘druivenmeisje’. Een bijnaam die haar ooit gegeven is omdat zij in haar tuintje de volste en zoetste druiven tot bloei bracht. Met groot gemak bleven de ranken vruchten schenken. Genoeg voor haar familie, haar vrienden en diens vrienden en ook nog genoeg voor de bezoekers van haar kraam op de markt. In de hele omstreek hadden haar druiven een onweerstaanbare aantrekkingskracht.
Desondanks leek het druivenvrouwtje ongevoelig voor het enthousiasme om haar heen. Al ging het geven haar makkelijk af, ontvangen kon ze niet. Er was niemand die het haar ooit had geleerd. In die tijd was het zo dat haar hart, vol van liefde, de druiven suikerde en haar klanten bekoorde. Maar er moet een weg zijn waarover de zoetheid terugstroomt. Anders droogt het wonder op.
En dat is precies wat gebeurde. Langzaam en zeker verwelkte het tuintje. Alleen verschrompelde druifjes durfden zich nog aan de verdorrende takken te vertonen. Het meisje had er veel verdriet over. Besef over de oorzaak ontbrak en haar radeloosheid groeide met de dag. Toen zij de pijn van haar herinnering niet langer kon dragen, zag zij geen andere keuze dan haar gave te vergeten. Maar met deze beslissing verdween een groot deel van haar leven in de vergetelheid.
Verbaasd gaf ik haar antwoord: “Dat heb je me vorige week zelf verteld”.